Ο Δ.Καζάκης στο Ράδιο 984 με τον Γ.Σαχίνη - 1/4/2016

«Η κρίση στο προσφυγικό σε συνδυασμό με το οικονομικό τέλμα μετατρέπουν την Ελλάδα σε χώρο χωρίς καν εδαφική κυριαρχία με την παρούσα κυβέρνηση να λειτουργεί ως εντολοδόχος των ΗΠΑ και της ΕΕ ανοίγοντας όλα τα κρίσιμα εθνικά κεφάλαια», υποστήριξε μιλώντας στο Ράδιο984 και τον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη, ο Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ. Δημήτρης Καζάκης.

Ο κ. Καζάκης εκτίμησε ότι έρχεται και 4ο μνημόνιο ενώ χαρακτήρισε διαλυτική την κατάσταση στην Ευρωζώνη με τη Γερμανία να έχει επιλέξει την περαιτέρω συρρίκνωση των περιφερειακών οικονομιών της ΕΕ για να θωρακίσει τη δική της.

Κακός οιωνός η… «ιλαροτραγωδία» της συνάντησης πολιτικών αρχηγών

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου

του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)

Μετά την… «ιλαροτραγωδία»  της δωσιλογικής απαρτίας του περασμένου Σαββάτου (28/11/15) στο προεδρικό μέγαρο, κατέστη πλέον σαφές, ότι το φαύλο πολιτικό σύστημα  έχει περιέλθει σε πλήρες αδιέξοδο.

Ο μεν φερόμενος ως πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κατέβαλε απέλπιδα προσπάθεια να…  προσελκύσει συνεργούς στο στυγερό έγκλημα σε βάρος της χώρας και των πολιτών,  που προοιωνίζεται η «σκληρή διαπραγμάτευση» της κυβέρνησής του με τους θεσμούς. Οι δε λοιποί θιασώτες του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της απύθμενης εθελοδουλίας, που συναπαρτίζουν  την αντιπολίτευση… «εικονικής πραγματικότητας», δεν ενέδωσαν ευελπιστώντας ότι η…  «σθεναρή» στάση τους θα εκληφθεί ως μεταμέλεια.

Ολο αυτό το απερίγραπτο σκηνικό προδιαγράφει καταιγιστικές  πολιτικές εξελίξεις, άκρως επικίνδυνες για την Ελλάδα. Είτε με τη μορφή κάποιας οικουμενικής κυβέρνησης, είτε με κάποια άλλη μορφή ακραίου ολοκληρωτισμού, ο κίνδυνος ελλοχεύει! 

Ως εκ τούτου, είναι επιτακτική –όσο ποτέ άλλοτε- η ανάγκη συσπείρωσης και οργάνωσης του ελληνικού λαού, με στόχο την ανατροπή του κατοχικού καθεστώτος, μέσω μιας γενικής πολιτικής απεργίας!

Αθήνα 29 Νοεμβρίου 2015

Πολιτική Απόφαση του 4ου Συνεδρίου του Ε.ΠΑ.Μ.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ 4ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.)
 

Το 4ο Συνέδριο του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου εκτιμά ότι η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και ο λαός της, μετά τον ενδοτισμό της νέας συγκυβέρνησης, είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Και καλεί όλο τον λαό σε επαγρύπνηση για τα χειρότερα.
1. Οι δανειστές της χώρας με την συνεπικουρία και του πάλαι ποτέ αντιμνημονίου, οδηγούν την οικονομία της χώρας σε ολοκληρωτικό στραγγαλισμό. Τόσο τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όσο και τον ιδιωτικό τομέα. Αφού απαίτησαν την λεηλασία ακόμη και των τελευταίων ταμειακών διαθεσίμων του δημοσίου, επιδιώκουν να πλήξουν καίρια και την τουριστική περίοδο, την μόνη που αποφέρει ακόμη κάποιο ελάχιστο εισόδημα στην ελληνική οικονομία.
Αρχικά, οι δανειστές και οι νεοεισαχθέντες θεσμοί τους, ενίσχυσαν με κάθε τρόπο τη φυγή καταθέσεων και κεφαλαίων από την Ελλάδα σε πρωτοφανή βαθμό. Κατόπιν, προσπάθησαν -και εξακολουθούν να απεργάζονται αυτό το σενάριο- να προκαλέσουν bank run (μαζική εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες) ή πιστωτικό επεισόδιο, για να τρομοκρατηθεί ο ελληνικός λαός. Αυτή τη στιγμή, προκαλούν κύμα μαζικών ακυρώσεων μέσα στην τουριστική περίοδο με τις απαιτήσεις τους για παράλογες αυξήσεις του ΦΠΑ, αλλά και με την έντονη φημολογία περί capital controls, δηλαδή ελέγχων κεφαλαίου, όπως αυτών που επιβλήθηκαν στην Κύπρο για να λεηλατηθούν οι καταθέσεις και το εισόδημα των ιδιωτών.
Οι δανειστές θέλουν η Ελλάδα να έχει τη χειρότερη, εδώ και πολλά χρόνια, τουριστική περίοδο από άποψης εισπράξεων, προκειμένου να βρεθεί στη δυσμενέστερη οικονομική θέση των τελευταίων έξι (6) χρόνων της επιβεβλημένης από τους ίδιους ύφεσης. Σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη αιμορραγία λόγω πληρωμής του παράνομου χρέους, η ελληνική οικονομία και κοινωνία οδηγείται σκόπιμα από τους δανειστές σε κατάσταση πλήρους παράλυσης. Χωρίς να αποκλείεται ακόμη και η πλήρης στάση πληρωμών στο εσωτερικό, αλλά και η κατάρρευση της οικονομίας.
Όλα αυτά είναι σκόπιμα και στην διακριτική ευχέρεια των δανειστών. Σκοπός τους είναι να επιβάλουν ως αδήριτη ανάγκη την κατάλυση της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας και το πέρασμά της υπό την απόλυτη πολιτική κυριαρχία των ξένων θεσμών. Βασικός μοχλός αυτού του σχεδίου είναι η ολοκληρωτική εξάρτηση της Ελλάδα από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, ακόμη και για τις πιο στοιχειώδεις πληρωμές του ελληνικού κράτους.
Με τον τρόπο αυτό, ολοκληρώνεται η προσάρτηση της Ελλάδας στο νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ, που προωθεί σήμερα ο Γερμανογαλλικός άξονας. Η Ελλάδα θα γίνει μια απλή κομητεία του Ράιχ, υπό καθεστώς χρέους στο διηνεκές. Ήδη ο Γερμανογαλλικός άξονας προωθεί τη δημιουργία υπερυπουργείου οικονομικών, το οποίο θα συντάσσει από τις Βρυξέλλες τον κοινό προϋπολογισμό που θα κληθούν να ακολουθούν απαρέγκλιτα όλες οι χώρες-μέλη της ΕΕ, όπως επίσης και να καθορίζει το επίπεδο βασικού μισθού και εργασιακών σχέσεων ανά χώρα.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που συντελείται μακριά από τους λαούς, χωρίς ούτε καν την τυπική προσφυγή σ' αυτούς. Ταυτόχρονα προχωρούν τάχιστα και εν κρυπτώ οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων, με βάση την οποία οι
υπερεθνικές εταιρείες και οι επενδυτές αποκτούν καθεστώς διομολογήσεων και ετεροδικίας σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Η ίδια η έννοια του κράτους ως τυπικού φορέας του δημοσίου συμφέροντος, καταργείται υπέρ των αγορών.
2. Η νέα συγκυβέρνηση απέδειξε ότι δεν θέλει και δεν μπορεί να υπηρετήσει τον ελληνικό λαό και την πατρίδα. Ενέδωσε στα σχέδια των δανειστών και τους διευκόλυνε στον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Έφτασε στο σημείο να συμφωνήσει με την απαίτηση των δανειστών να μην προχωρήσει σε καμιά μονομερή ενέργεια, δίχως την έγκρισή τους. Ποια σοβαρή κυβέρνηση αρνείται την ελευθερία των κινήσεών της κατά τη διάρκεια μιας διαπραγμάτευσης έναντι καμιάς ανάλογης, ή αμοιβαίας δέσμευσης της άλλης πλευράς; Μόνο η δουλοπρεπής.
Αρνήθηκε να υπερασπιστεί τα δικαιώματα της χώρας και του λαού της με βάση το εσωτερικό και διεθνές δίκαιο. Αποδέχθηκε να διαπραγματευθεί με όρους υποταγής και παράδοσης στους δανειστές. Δέχθηκε εξαρχής να αναβαθμίσει την πολιτική επικυριαρχία της τρόικας από έκτακτη συνθήκη, σε θεσμική υποχρέωση της Ελλάδας. Γι' αυτό και μετονόμασε την τρόικα σε θεσμούς.
Το χειρότερο όμως απ' όλα, είναι ότι η νέα συγκυβέρνηση αποδέχθηκε να εκβιάζεται βάναυσα από τους δανειστές και να προπηλακίζεται ακόμη και δημόσια λαός και χώρα με εμπρηστικές, ρεβανσιστικές δηλώσεις από τους ηγέτες του νέου ευρωπαϊκού άξονα. Ουσιαστικά η νέα συγκυβέρνηση έχει παραιτηθεί ακόμη και από την πιο στοιχειώδη προβλεπόμενη διπλωματική άμυνα έναντι των νέων ηγεμόνων της Ευρώπης, που απειλούν ευθέως την Ελλάδα με casus belli και την μετατροπή της σε νέο Κόσοβο, ή Πρίστινα, αν δεν ενδώσει στις απαιτήσεις τους.
Η νέα συγκυβέρνηση γράφει νέες σελίδες δοσιλογισμού και εθελοδουλείας, έχοντας αποδεχθεί αμαχητί το μοιραίο. Με όπλο την κοινωνική απόγνωση και τα μυριάδες θύματα που συσσωρεύονται από τις πιο αδύναμες τάξεις του λαού, επιχειρεί να μας πείσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, εκτός απ' αυτόν που επιτάσσουν οι δανειστές. Η μόνη της πολιτική φιλοδοξία είναι να πετύχει εκεί που απέτυχαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις των μνημονίων στην εφαρμογή ίδιων, ή ανάλογων πολιτικών.
3. Στην κατάσταση όπως διαμορφώνεται, ο λαός μας έχει πια απέναντί του το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων του επίσημου κομματικού συστήματος. Κανένα κόμμα της Βουλής σήμερα δεν στρατεύεται με τα συμφέροντα της πατρίδας και του λαού. Κανένα κόμμα δεν στρατεύεται στον αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας και του λαού από τα σύγχρονα δεσμά κατοχής. Κανένα κόμμα δεν επιδιώκει, ούτε θέλει την εθνική αγωνιστική ενότητα του λαού εναντίον των σύγχρονων κατακτητών της χώρας του και της ντόπιας δοσιλογικής τάξης.
Κι επομένως με κανένα κόμμα απ' αυτά δεν υπάρχει περιθώριο πολιτικής συνεργασίας, ή κοινής δράσης. Ακόμη κι αν συμφωνούμε σε επιμέρους αιτήματα και στόχους, το καθοριστικό σήμερα είναι ένα: η εθνική και κοινωνική απελευθέρωση της πατρίδας, που θα επιτευχθεί από τον ίδιο τον λαό. Δεν έχουμε καμιά σχέση με δυνάμεις που αδυνατούν να κατανοήσουν το νόημα της λευτεριάς, εσωτερικής και εξωτερικής, όπως την όριζε ένας μεγάλος δάσκαλος του γένους μας, ο Δημήτρης Γληνός, για την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων. Θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη την λευτεριά.
Το 4ο Συνέδριο δεσμεύει το Μέτωπο να μην υπάρξει τώρα και στο μέλλον κανενός είδους πολιτική συνεργασία με πρόσωπα, δυνάμεις, ομάδες και σχήματα που ψήφισαν ή στήριξαν το καθεστώς κατοχής και τους νόμους του. Το ΕΠΑΜ δεν θέλει να έχει σχέση με κανέναν συνένοχο του σημερινού καθεστώτος των αδίστακτων δολοφονιών είτε με τη μορφή των αυτοκτονιών, των δήθεν εργατικών ατυχημάτων ασυδοσίας, είτε με τη δημογραφική
γενοκτονία του λαού μας. Το Μέτωπο δεν θα γίνει το άλλοθι για κανέναν από αυτούς, όταν στο άμεσο ή απώτερο μέλλον προσποιηθούν μετάνοια.
4. Από τις δυνάμεις, τα σχήματα και τα κινήματα που έχουν απομείνει σήμερα να αγωνίζονται εναντίον της σύγχρονης κατοχής, μόνο το ΕΠΑΜ μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στη συσπείρωση και την ενότητα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Κι αυτό γιατί διαθέτει την οργάνωση, τις θέσεις, τις αναλύσεις και την κινηματική εμπειρία για να το κάνει.
Μόνο το ΕΠΑΜ στη σημερινή συγκυρία μπορεί να δημιουργήσει τον αντίπαλο πόλο έναντι των δοσιλόγων του μνημονίου και του αντιμνημονίου. Έναν αντίπαλο πόλο που να είναι σε θέση να διεμβολίσει το πολιτικό σκηνικό με σκοπό την ολοκληρωτική ανατροπή του καθεστώτος κατοχής. Έναν αντίπαλο πόλο που να είναι ικανός να στοιχειοθετήσει τον άλλο δρόμο και να διεκδικήσει την πλειοψηφία του λαού μαζί με την εξουσία.
Για όλα αυτά το Μέτωπο φέρει την κορυφαία ευθύνη να συσπειρώσει γύρω του όλες τις ζωντανές δυνάμεις του λαού και του έθνους στον απελευθερωτικό αγώνα μέχρις εσχάτων, που κάνουν αναπόδραστο οι επιβουλές του νέου ευρωπαϊκού άξονα εναντίον όχι μόνο του ελληνικού λαού, αλλά όλων των λαών της Ευρώπης. Θα πρέπει να συσπειρώσει γύρω του κάθε πατριώτη που μιλά στο νου και την καρδιά του η ελευθερία και η δημοκρατία στην πιο αυθεντική τους έννοια.
Το ΕΠΑΜ αναλαμβάνει το καθήκον να συμβάλει στη δημιουργία μιας ευρείας Επιτροπής Εθνικής Σωτηρίας στη βάση των θεμελιωδών προταγμάτων του Μετώπου, όπου θα μπορεί να συμμετάσχουν προσωπικότητες, εκπρόσωποι των ζωντανών δυνάμεων του έθνους. Μια Επιτροπή που θα λειτουργήσει σαν πνευματική και πολιτική ηγεσία του λαού, ώστε να μην υποκύψει στις σειρήνες και την μαύρη προπαγάνδα του ενδοτισμού και της εθελοδουλείας. Μια Επιτροπή που θα τεθεί επικεφαλής του αγώνα ενάντια στην υποδούλωση της πατρίδας.
5. Το Μέτωπο δεν περιμένει κανέναν και τίποτε. Δεν ιδρύθηκε για να περιμένει μέχρις ότου επιτευχθούν οι βασικοί σκοποί του. Δεν είναι ουραγός των μαζών και των όποιων αυταπατών τους. Οφείλει να βρίσκεται μπροστά, να ανοίγει δρόμους και να καταπολεμά αμείλικτα τις φρούδες ελπίδες που θέλουν να καθηλώσουν την κοινωνία στην υποτέλεια. Οφείλει να αντιστέκεται σε κάθε αυταπάτη και ιδεοληψία που προσπαθεί να το ξεστρατίσει από τους απελευθερωτικούς σκοπούς του.
Οφείλει να ασκεί ανελέητη κριτική προς όλους όσοι εξαπατούν τον λαό, χωρίς να υπολογίζει σε ποια αναγκαία συμπεράσματα αναπόφευκτα καταλήγει και χωρίς να φοβάται κάθε λογής εξουσία, πνευματική ή κοσμική. Το Μέτωπο δεν οφείλει σε κανέναν την αφοσίωσή του, παρά μόνο στον ίδιο τον λαό που εξοντώνεται μαζικά και την πατρίδα. Το Μέτωπο δεν πιστεύει σε καμιά ιδεολογία, παρά μόνο στην ελευθερία και τη δημοκρατία που υπηρετεί τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.
Στις γραμμές του υπάρχει και πρέπει να υφίσταται πλήρης ελευθερία διαλόγου και αντιπαράθεσης απόψεων, χωρίς κανόνες και προαπαιτούμενα εκτός απ' αυτά που καθορίζει το καταστατικό του Μετώπου και η καλή πίστη των μελών του. Όμως κανένας δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλλει στο Μέτωπο τη δική του ιδεολογία, ή ιδεοληψία. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σπρώξει σε αδράνεια το Μέτωπο. Η αδράνεια είναι ο χειρότερος εχθρός κάθε ζωντανού οργανισμού και κάθε αληθινού πολιτικού κινήματος.
6. Για να ανταπεξέλθει το ΕΠΑΜ στον αγώνα και για να αντέξει υπό τις νέες ακόμη πιο δύσκολες συνθήκες, χρειάζεται να γίνει ακόμη πιο συνεκτική και ενιαία οργάνωση. Θα πρέπει οι οργανώσεις και τα όργανά τους να λειτουργούν σαν ενιαίος οργανισμός μάχης τόσο στα καθημερινά πολιτικά μέτωπα, όσο και μέσα στην κοινωνία με όρους κινήματος.
Για να γίνει αυτό τα μέλη του Μετώπου θα πρέπει να μάθουν στην πράξη τι σημαίνει συνειδητή πειθαρχία. Πειθαρχία του συνειδητού αγωνιστή, που δεν στρατεύτηκε για μια βόλτα μέχρι τις εκλογές και το κοινοβούλιο. Ούτε στρατεύθηκε σε μια ακόμη σέχτα που κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Πρόκειται για την πειθαρχία που κρίνει και αξιολογεί τη δράση όλων ανεξαιρέτως των μελών και των οργανώσεων του Μετώπου με βάση το αποτέλεσμα, τη διεύρυνση της επιρροής του στον απλό κόσμο, αλλά και την κινητοποίηση μαζών στα προτάγματά του.
Τα μέλη του ΕΠΑΜ έχουν την ελευθερία να ασκούν ανοιχτή και δημόσια πολιτική κριτική, ακόμα και στο ίδιο το Μέτωπο. Σε όποια πράξη ή θέση του Μετώπου, που θεωρούν ότι προσβάλλει την πολιτική φιλοσοφία, τα προτάγματα και τους δεσμούς του με τον ελληνικό λαό. Με όποιον τρόπο θεωρείται πρόσφορο εντός και εκτός του Μετώπου.
Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το μέλος ή ο πυρήνας που ασκεί την κριτική, εξαιρείται από τις βασικές υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που έχει απέναντι στο Μέτωπο. Η κριτική ή πολύ περισσότερο η διαφωνία, δεν συνιστά «συγχωροχάρτι» για αδράνεια ή αποχή από τη συλλογική δράση του Μετώπου, έτσι όπως έχει αποφασιστεί από τα όργανα και την πλειοψηφία των μελών του.
Πειθαρχία στις αποφάσεις της πλειοψηφίας, όχι μόνο του πυρήνα, αλλά πρωτίστως του Μετώπου ως σύνολο, συνιστά θεμελιώδη υποχρέωση κάθε μέλους. Όποιος χρησιμοποιεί την κριτική ή τη διαφωνία ως πρόσχημα για αδράνεια ή αποχή, ουσιαστικά θέτει τον εαυτό του εκτός των οργανωμένων δυνάμεων του Μετώπου.
7. Για να υπάρχει ενιαία οργάνωση απαιτείται και ενιαία ηγεσία. Το ΕΠΑΜ στις συνθήκες που έχει να αντιμετωπίσει χρειάζεται ένα κεντρικό όργανο πολιτικού και οργανωτικού σχεδιασμού, που θα έχει σαν βασικό στόχο να κινητοποιήσει το σύνολο των οργανωμένων δυνάμεων σε ενιαία κατεύθυνση. Το κεντρικό όργανο αυτό θα πρέπει να είναι μια ολιγομελής και ευέλικτη Πολιτική Γραμματεία επτά (7) τακτικών και τεσσάρων (4) αναπληρωματικών μελών, η οποία θα πρέπει να εκλεγεί απευθείας από το συνέδριο και να ελέγχεται απευθείας από τους ίδιους τους πυρήνες, με βάση τα προβλεπόμενα από το καταστατικό.
Έως το επόμενο συνέδριο, στην Πολιτική Γραμματεία θα συμμετάσχουν όποιοι θεωρούνται οι αξιότεροι, ανεξάρτητα από την πιθανή προηγούμενη θητεία τους στα κεντρικά όργανα του Μετώπου. Η Πολιτική Γραμματεία θα επιλέξει από τις τάξεις της έναν επικεφαλής και δυό αναπληρωτές του. Ο επικεφαλής της Πολιτικής Γραμματείας, θα είναι και ο επικεφαλής ολόκληρου του Μετώπου μέχρι το επόμενο συνέδριο. Εκτός κι αν οι οργανώσεις του ΕΠΑΜ θέσουν θέμα ηγεσίας είτε με έκτακτο συνέδριο, είτε με ανάκληση κατά τα προβλεπόμενα του καταστατικού.
8. Η νέα Πολιτική Γραμματεία του Μετώπου δεσμεύεται από το συνέδριο να καταθέσει εντός μηνός από την συγκρότησή της σε σώμα, πλήρες και αναλυτικό πολιτικό σχέδιο δράσης του ΕΠΑΜ. Το σχέδιο αυτό θα κατατεθεί στους πυρήνες για αναλυτική συζήτηση, τροποποίηση, συμπλήρωση και εξειδίκευση με βάση τις ανάγκες και τις προτεραιότητες κάθε πυρήνα και τομέα του Μετώπου.
Το σχέδιο αυτό θα έχει σαν στόχο να αναδείξει το ΕΠΑΜ σε δύναμη ικανή να διεκδικήσει την εξουσία για τον λαό άμεσα. Για τον λόγο αυτό θα είναι απόλυτα δεσμευτικό για κάθε μέλος και οργάνωση του Μετώπου. Θα είναι το σχέδιο δράσης με βάση το οποίο θα κληθεί κάθε μέλος του ΕΠΑΜ να συμβάλει, να ενεργήσει ατομικά και συλλογικά, να πειθαρχήσει ώστε να υπάρξει το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα για όλο το Μέτωπο, αλλά και να λογοδοτήσει συγκεκριμένα για την δουλειά του.
Πειθαρχία σημαίνει εξατομίκευση της ευθύνης και της λογοδοσίας σε όλα τα επίπεδα του Μετώπου. Πρώτα στο επίπεδο του κεντρικού οργάνου και ύστερα στο σύνολο των μελών του ΕΠΑΜ. Χωρίς αυτή την εξατομίκευση της ευθύνης και της λογοδοσίας δεν μπορεί να υπάρξει συλλογική και αποτελεσματική δράση.
9. Η νέα Πολιτική Γραμματεία έχει το δικαίωμα να χειριστεί ελεύθερα το ζήτημα της δημιουργίας και αναδημιουργίας των τομέων του Μετώπου με βάση πρωτίστως τις ανάγκες των ίδιων των πυρήνων. Η δημιουργία νέων τομέων και οργανώσεων του Μετώπου γίνονται πάντα με πρωτοβουλία των πυρήνων και των μελών του.
Η Πολιτική Γραμματεία έχει την υποχρέωση να κινητοποιήσει όλα τα μέλη του ΕΠΑΜ και να δράσει καταλυτικά στην αύξηση των οργανωμένων του δυνάμεων, τόσο σε αριθμό μελών, πυρήνων και τομέων του Μετώπου. Η οργανωτική ανάπτυξη του Μετώπου δεν αποτελεί το απόλυτο κριτήριο της δυναμικής του, αλλά συνιστά το βασικό μέσο για τη διεύρυνση της κοινωνικής του επιρροής και επίτευξης των σκοπών του.
Τέλος η Πολιτική Γραμματεία έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στους πυρήνες, ειδικά όταν εντοπίζει αδυναμίες και ολιγωρία στη δράση. Η Πολιτική Γραμματεία έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει σε πυρήνες όπου παρουσιάζεται μεγάλη διαρροή μελών, χωρίς αντίστοιχη οργανωτική ανάπτυξη ή εμφανίζεται παρατεταμένη στασιμότητα. Η Πολιτική Γραμματεία έχει το δικαίωμα σ' αυτές τις περιπτώσεις να προχωρήσει ακόμη και στη διάλυση του πυρήνα με ταυτόχρονη αναδημιουργία του με παλιά και νέα μέλη.
Οι πυρήνες του Μετώπου, δεν ανήκουν σε κανέναν άλλον εκτός από το ίδιο το Μέτωπο. Δεν είναι «εργολαβία» των μελών που τον συστήνουν. Επομένως δεν μπορεί κανένας να σταματήσει τη δράση τους. Ούτε καν η συνέλευση των μελών του. Όποιος επιδιώκει την ακινητοποίηση ή την διάλυση του πυρήνα του, τίθεται αυτομάτως εκτός Μετώπου. Η Πολιτική Γραμματεία οφείλει να διαγράψει από τη βάση δεδμένων των μελών του ΕΠΑΜ, όλους όσοι δρουν κατ' αυτόν τον τρόπο, αλλά και να αναδημιουργήσει τον πυρήνα με παλιά και κυρίως νέα μέλη.
10. Δικαίωμα να εκφράζουν συλλογικά το ΕΠΑΜ προς την κοινωνία έχουν μόνο η Πολιτική Γραμματεία, η οποία έχει εκλεγεί γι' αυτόν τον σκοπό από το συνέδριο του Μετώπου και έχει εξουσιοδοτηθεί απ' αυτό. Κανένας άλλος.
Το κάθε ξεχωριστό μέλος του ΕΠΑΜ έχει το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα να μιλά ελεύθερα εντός και εκτός της οργάνωσης και να εκφράζεται χωρίς να δεσμεύει το Μέτωπο. Επομένως δεν μπορεί να διατυπώνει τις προσωπικές του απόψεις υπό τα σύμβολα του ΕΠΑΜ.
Το Μέτωπο οφείλει και πρέπει να παραμείνει ανεξίθρησκο τόσο με όρους ιδεολογίας, όσο και με όρους θεολογίας. Κανείς δεν μπορεί να εκμεταλλευθεί τα επίσημα μέσα επικοινωνίας του Μετώπου για να επιβάλει στις απόψεις του σε όλους τους άλλους. Διαφορετικά το ΕΠΑΜ χάνει το χαρακτήρα του Μετώπου.
Επομένως κάθε πυρήνας είναι μέρος ενός ενιαίου συνόλου. Όχι ένα ΕΠΑΜ από μόνο του. Κι έτσι, ενώ ο κάθε πυρήνας και το κάθε μέλος έχει το ελεύθερο να αναπτύσσει τις δικές του ιδιαίτερες πρωτοβουλίες, δράσεις και παρεμβάσεις, ο πολιτικός λόγος του Μετώπου είναι ένας, ενιαίος, δεσμευτικός για όλους και διαμορφώνεται κεντρικά. Το ίδιο και οι συλλογικές ενέργειές του.
 
Το Σώμα του 4ου Συνεδρίου του ΕΠΑΜ
 
Αθήνα 14 Ιουνίου 2015

Εισήγηση του Δ. Καζάκη στο 3ο Συνέδριο για την Πολιτική και την Στρατηγική του ΕΠΑΜ

Ανακοίνωση της ΠΓ του Ε.ΠΑ.Μ. - 6/6/2014

Ανένδοτος Αγώνας, ο μόνος δρόμος για την Αλλαγή

Οργή και θλίψη προκαλούνται παρακολουθώντας αυτά που συμβαίνουν στο πολιτικό στερέωμα με αφορμή το αποτέλεσμα των τριπλών εκλογών του Μαΐου. Πολύ σύντομα έσβησαν οι πανηγυρισμοί και όλοι επιδίδονται πλέον στη διαμόρφωση των ευνοϊκών γι’ αυτούς συνθηκών για την επόμενη περίοδο.


Η συγκυβέρνηση έχοντας το τακτικό πλεονέκτημα, ότι το εκλογικό σώμα δεν αμφισβήτησε άμεσα και με έναν καθαρό τρόπο την ηγεμονία της και τη δυνατότητά της να κυβερνά, προχωράει ακάθεκτη στην εφαρμογή των συμφωνημένων με τους ξένους επικυρίαρχους.
- Πετσοκόβει από 1^ης Ιουλίου τις επικουρικές συντάξεις για να ακολουθήσουν από 1^η Ιανουαρίου του 2015 οι κύριες.
- Προαναγγέλλει την αλλαγή της φορολογίας των μισθωτών και των συνταξιούχων με την προκαταβολική παρακράτηση του φόρου που αφορά συνολικά στο εισόδημα.
- Προχωράει στη χαριστική παραχώρηση στους ημετέρους της διαπλοκής ό,τι έχει απομείνει από την ακίνητη περιουσία του δημοσίου. Κτίρια, εγκαταστάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, αρχαιολογικοί χώροι, αιγιαλός, ακόμα και βουνοκορφές είναι τα «φιλέτα» προς ξεπούλημα μέσω του ΤΑΙΠΕΔ. Η ΔΕΗ και οι εταιρείες ύδρευσης Θεσσαλονίκης και Αθηνών, επίσης.
- Διαλύει ό,τι έχει απομείνει από τις δημόσιες δομές υγείας, τα νοσοκομεία και χτυπά την ελληνική φαρμακοβιομηχανία, προκειμένου να κατακλυσθεί η εγχώρια αγορά του φαρμάκου από ξένα γενόσημα αμφιβόλου ποιότητας.
- Εντείνει τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις της κινητής και της ακίνητης περιουσίας των πολιτών που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ληστρικές φορολογίες, ενώ οι τράπεζες εμφανίζονται ακόμα πιο ασύδοτες με τους εκβιασμούς στους δανειολήπτες να ξεπερνούν κάθε όριο.


Και όλα αυτά μέσα στο καλοκαίρι, γιατί από το Σεπτέμβριο με πρόσχημα το δημοσιονομικό κενό του ’15 και την περίφημη αναδιάρθρωση του χρέους, η συγκυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα, επεξεργάζεται νέα σκληρότερα μέτρα, παρά τις διαψεύσεις, αφού το μεγάλο «αφεντικό», ο Σόιμπλε, δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας.


Ταυτόχρονα, κλείνει ξαφνικά και πρόωρα τη Βουλή, για να μην υπάρξει η παραμικρή πιθανότητα κωλυσιεργίας και καθυστερήσεων από «απείθαρχους» βουλευτές των κομμάτων που την συναπαρτίζουν, αθωώνοντας επίσης, τα μέλη της από τις πράξεις εσχάτης προδοσίας που τα βαρύνουν για όλη την προηγούμενη περίοδο. Ενώ προσπαθεί να δώσει την αίσθηση «εξωραϊσμού» και λήψης του «μηνύματος» των εκλογών με τον επικείμενο ανασχηματισμό, τη μετακίνηση Στουρνάρα και την αποπομπή Θεοχάρη.


Με τακτικές εγκληματικής οργάνωσης, υποσχέσεων, εκβιασμών ακόμα και εξαγορών, οι συγκυβερνήτες και τα μαφιόζικα συμφέροντα που εκπροσωπούν, προσπαθούν να διασφαλίσουν ακόμα και τους 180 βουλευτές που απαιτούνται για την προεδρική εκλογή, προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία μέχρι το 2016 και να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο.


Μετά τους πρώτους πανηγυρισμούς για το εκλογικό αποτέλεσμα, η αμηχανία είναι το κύριο χαρακτηριστικό της αντιπολίτευσης, από την άλλη.


Τώρα που είναι πιο φανερό από ποτέ, ότι είτε με τις τακτικές του «ώριμου» φρούτου, είτε με τη σταδιακή διολίσθηση προς θέσεις που υποτίθεται ότι καθησυχάζουν τους «νοικοκυραίους», όχι μόνο δεν δημιουργείται πλειοψηφικό ρεύμα αλλαγής, αλλά μάλλον σύγχυση, που οδηγεί σε αποσυσπείρωση και ηττοπάθεια.


Τώρα που ολοφάνερα οι μαξιμαλισμοί και οι προσηλώσεις στα νάματα της όποιας ιδεολογίας περισσεύουν.


Τώρα που ο κατακερματισμός των δυνάμεων αποδεικνύεται το ισχυρότερο όπλο του αντιπάλου.


Τώρα είναι η ώρα, για την πιο μεγάλη συστράτευση όλων σε έναν νέο μεγάλο Ανένδοτο Αγώνα για τη πτώση αυτής της αντιδραστικής και παραδομένης σε ξένα συμφέροντα κυβέρνησης, για να σταματήσει ο κατήφορος και να ανακουφιστεί η κοινωνία.


Τώρα είναι η ώρα, να αφήσουν όλοι τον καταγγελτικό λόγο, που δεν αποδίδει, και να προχωρήσουν σε πράξεις. Πράξεις ενότητας και αγώνα για την μεγάλη αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος και η κοινωνία.


Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.Πα.Μ.) απευθύνεται, χωρίς κανενός είδους προαπαιτούμενο, σε όλες και σε όλους. Απευθύνεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο και τα καλεί για μια ακόμα φορά να πάψουν να νομιμοποιούν με τη στάση τους το καθεστώς. Απευθύνεται και σε κάθε μικρή και μεγαλύτερη εξωκοινοβουλευτική δύναμη και καλεί, για πολλοστή φορά, σε ενότητα στη βάση και στη δράση.


Μόνον ένας μπορεί να είναι ο στόχος όλων σήμερα. Η πτώση της κυβέρνησης. Και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από αναπτερωμένο το ηθικό του λαϊκού κινήματος που θα προχωρήσει, βλέποντας ενωμένες όλες τις δυνάμεις, στον ανένδοτο αγώνα γι’ αυτόν το σκοπό. Γιατί μόνο με το υψηλό φρόνημα του, σε διαρκή κινητοποίηση, λαού, οι εκλογές που θα προκύψουν, θα μπορέσουν να δώσουν ευνοϊκή λύση.


Αθήνα 6 Ιουνίου 2014


Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Ανακοίνωση της ΠΓ του Ε.ΠΑ.Μ. για το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών

Το εκλογικό αποτέλεσμα κι εμείς

Φίλες και φίλοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Η Πολιτική Γραμματεία  του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου ευχαριστεί όλους τους φίλους και τα μέλη,  που στρατεύτηκαν ανιδιοτελώς στην μεγάλη μάχη που δώσαμε συμμετέχοντας στις εκλογές της 25ης Μαΐου 2014 για το ευρωκοινοβούλιο. Τους ευχαριστούμε γιατί όλοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, παρά τις όποιες αδυναμίες, τις δυσκολίες και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα. Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τις φίλες και τους φίλους μας που δέχτηκαν να εκτεθούν, εμπλουτίζοντας το αγωνιστικό ψηφοδέλτιό μας και έδωσαν μαζί μας αυτόν τον υπέροχο αγώνα.

Η Πολιτική Γραμματεία επιχειρεί να προσεγγίσει ορισμένες καίριες - κατά την γνώμη της - πλευρές του εκλογικού αποτελέσματος και θέτει τις εκτιμήσεις αυτές στην κρίση των μελών και φίλων του ΕΠΑΜ.

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν μια ακόμη επιβεβαίωση της ισχυρής επιρροής που διατηρούν οι επίσημοι κομματικοί μηχανισμοί, αλλά και το σύστημα μαύρης προπαγάνδας. Το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος ψήφισε με βάση όχι προγράμματα και πολιτικές, αλλά ιδεολογικές και κομματικές συγγένειες. Για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης υπάρχει ένα εκλογικό αποτέλεσμα που διαχωρίζει κάθετα το εκλογικό σώμα σε αριστερά και δεξιά με την ακροδεξιά - και μάλιστα την φασιστική - να εισπράττει σημαντικά εκλογικά oφέλη.

Πρόκειται για μια τραγική εξέλιξη που μας πηγαίνει πίσω στα χρόνια της μετεμφυλιακής περιόδου, μόνο που σήμερα τείνει να εισάγει ολόκληρη την χώρα σε μια περίοδο προετοιμασίας ενός νέου εμφύλιου σπαραγμού.

Η ίδια η Νέα Δημοκρατία κατόθρωσε να μην υποστεί συντριβή, να περιορίσει την εκλογική ήττα, επενδύοντας στα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της εκλογικής βάσης της. Ο φόβος,, η καχυποψία και τα εμφυλιοπολεμικά  πάθη ανακλήθηκαν στην πρώτη γραμμή. Η αριστερά έγινε πάλι το φόβητρο για τον φοβισμένο δεξιό. Παρουσιάστηκαν σαν φορείς της αστάθειας σε μια εποχή που χρειάζεται σταθερότητα. Κατ΄ αναλογία με την μετεμφυλιακή περίοδο που αποτέλεσε το άλλοθι κάθε είδους εκτροπής, παρακρατικής δράσης , ως και την επιβολή της επτάχρονης δικτατορίας.

Ανίκανη η ηγεσία και ο μηχανισμός της να πείσει για την πολιτική που ακολουθεί και για τα συμφέροντα που εκφράζει, επένδυσε στο πόσο βαμμένος δεξιός είναι ο ψηφοφόρος της και πόσο δεμένος είναι με το συγκεκριμένο κόμμα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της - από την επoχή του ιδρυτή της Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος προσπάθησε εναγωνίως να απαλλάξει το κόμμα του από την ρετσινιά της μετεμφυλιακής δεξιάς - αυτοπροσδιορίστηκε ανοιχτά με πολιτικό λόγο που εξάπτει εθνικά πάθη και διχασμούς μέσα στον λαό. Έτσι συντελέστηκε η μετάλλαξη της ΝΔ σ' ένα κόμμα υποχείριο κρυπτοφασιστικών δυνάμεων, που δουλεύουν πια για το ολοκαύτωμα της χώρας και του λαού της.

Στην μετάλλαξη αυτή έχει συμβάλει και η αποκαλούμενη καραμανλική εσωκομματική αντιπολίτευση, που δηλώνει αντιμνημονιακή, για τα μάτια του κόσμου, ενώ υπερψηφίζει τα κυβερνητικά μέτρα. Εξαπάτησε τον μέσο ψηφοφόρο της ΝΔ, υποβάλλοντάς του  να ξαναψηφίσει ΝΔ προκειμένου να δώσει την δυνατότητα να απαλλαγεί από την φασιστική ηγετική ομάδα Σαμαρά. Κι έτσι να αλλάξει η κεντρική πολιτική. Με τον ίδιο τρόπο που η καραμανλική τάση μέσα στη ΝΔ επέτρεψε στον  Σαμαρά να αλώσει το συγκεκριμένο κόμμα, για να γλυτώσει η ίδια από τις τεράστιες πολιτικές και ποινικές ευθύνες που έχει για το γεγονός ότι οδήγησε στην χρεοκοπία την Ελλάδα, έτσι και τώρα εξασφαλίζει τα νώτα της σημερινής ηγετικής ομάδας για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Ταυτόχρονα, οι εκλογές αυτές μετεξελίχθησαν από την συγκυβέρνηση σε ένα πρωτοφανές παζάρι ψήφων. Ξοδεύτηκαν τεράστια ποσά από το κρατικό ταμείο για τους υποψηφίους της συγκυβέρνησης, την μαζική χειραγώγηση της "κοινής γνώμης", αλλά και την ανοιχτή εξαγορά ψήφων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια ακόμη μαύρη τρύπα στον κρατικό προϋπολογισμό που καλείται να καλύψει τους επόμενους μήνες το γνωστό υποζύγιο, δηλαδή ο έλληνας φορολογούμενος. Οι πολιτευτές και οι κομματάρχες της συγκυβέρνησης δεν μοίραζαν μόνο σωρηδόν πενηντάρικα με αντάλλαγμα μια ψήφο στην κάλπη, αλλά έταζαν εξαιρέσεις από κατασχέσεις και πλειστηριασμούς, προστασία της ήδη πενιχρής σύνταξης, όπως και δουλίτσες σε δήμους, περιφέρειες και κράτος για τους "δικούς μας".

Από την άλλη, έχουμε μια αριστερά που έχει χάσει την πατριωτική αναφορά της, εχει χάσει κάθε αίσθηση αγώνα για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, αλλά και για τη δημοκρατία. Είναι μια αριστερά ιδανική για την διάσπαση και την περιχαράκωση του λαού, δωρίζοντας τα εθνικά σύμβολα της ενότητάς του στον σκοταδισμό και τον φασισμό.  Ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε με το αίσθημα απελιπισίας που διακατέχει μεγάλο μέρος του λαού που νιώθει την ανάγκη να γλυτώσει το ταχύτερο δυνατόν από την παρούσα κυβέρνηση και τις αδίστακτες πολιτικές της. Έταξε ότι αρκεί να βγει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και με διαφορά από τη ΝΔ ώστε να εξαναγκαστεί σε εκλογές η κυβερνώσα παράταξη. Το πέτυχε για να αποδειχθεί άμεσα ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βασίστηκε στη συνειδητή ψήφο, ούτε καν στην ψήφο διαμαρτυρίας. Επένδυσε στην ψήφο απόγνωσης του αντιμνημονιακού χώρου. Ανίκανος να διεμβολίσει τον μνημονιακό χώρο, διεμβόλισε και άντλησε ψήφους από τους αντιμνημονιακούς σχηματισμούς. Κι έτσι κατάφερε να ανακόψει τις δυνατότητες νίκης από ολόκληρο τον αντιμνημονιακό χώρο, χωρίς να επιτύχει την ζητούμενη νίκη για τον εαυτό του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι εγκλωβισμένος, αφού δεν μπορεί να προκαλέσει εκλογές, όπως υποσχόταν, και ούτε διαθέτει άλλες πολιτικές δυνάμεις στις οποίες μπορεί να απευθυνθεί για να δημιουργήσει μια οιονεί κυβερνητική πλειοψηφία με αντιμνημονιακό στόχο.

Είναι καταδικασμένος να ακολουθήσει την τακτική του "ώριμου φρούτου", ελπίζοντας ότι οι ζοφερές συνέπειες των πολιτικών που θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται θα οδηγήσουν στην μεταστροφή μέρους του εκλογικού σώματος προς αυτόν. Ο ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ που ήλπιζε σε μια γρήγορη απαλλαγή από την κυβέρνηση, αλλά και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, θα πληρώσει ακριβά αυτή την τακτική. Οι πολιτικές της καταστροφής και του εξανδραποδισμού θα συνεχιστούν με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να αναμένει πότε με χρόνια με καιρούς θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, ώστε να αποκτήσει την πολυπόθητη κυβερνητική πλειοψηφία. Αν έρθει ποτέ.

Η ανατροπή της κυβέρνησης πήγε στις καλένδες και η πρωτοβουλία των κινήσεων παραδόθηκε στην παράταξη του μνημονίου με τον ΣΥΡΙΖΑ να μην αποτελεί άμεση απειλή για τους κυβερνώντες. Το πότε θα γίνουν και με ποιους όρους θα διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές ανήκει πλέον στην συγκυβερνώσα παράταξη που διαθέτει όλα τα μέσα για να εξαναγκάσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να διαλέξει: εσαεί αντιπολίτευση, ή κάποια μορφή συγκυβέρνησης με τις δυνάμεις του μνημονίου. Το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας έχει κάνει ήδη άνοιγμα σε κάποια μελλοντική "καλή" ΝΔ και σε κάποιο "καλό" ΠΑΣΟΚ, που θα έχουν απαλλαγεί από τις κακές τωρινές τους ηγεσίες, προδικάζει πολλά.

Όλα αυτά οφείλονται στην τακτική που επέλεξε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ενδιαφέρθηκε μόνο να «μαντρώσει» τους ψηφοφόρους της στο κομματικό παχνί και τίποτε άλλο. Απέρριψε κάθε δυνατότητα ανοιχτής συμπόρευσης και συμμαχίας από τα κάτω έτσι ώστε να δοθεί διέξοδος στην οργή πλατύτερων στρωμάτων από εκείνα που εκφράζονται από την αριστερά. Επέλεξε την επιβολή κομματικών υποψηφίων, συχνά φυτευτών, με αποτέλεσμα την συντριβή τους  στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Επέλεξε την τακτική της αυτοδυναμίας με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να διατηρήσει ούτε καν τους ψήφους που είχε πάρει τον Ιούνιο του 2012. Η διαρροή από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν τέτοια, που αν δεν υπήρχε η αναπλήρωση από ψηφοφόρους των άλλων αντιμνημονιακών σχημάτων, οι οποίοι υπό καθεστώς απελπισίας τον ψήφισαν, ίσως να μην έφτανε ούτε καν το 20%.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο αμφίσημος πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν έπεισε, αλλά οδήγησε και σε τέτοιες πολώσεις που κάνει αδύνατη μια ευρύτερη συσπείρωση αντιμνημονιακών δυνάμεων με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων πριν είναι πολύ αργά. Η κυβερνώσα παράταξη παρά την πολύ σημαντική εκλογική φθορά που έχει υποστεί, γνωρίζει πολύ καλά το δώρο που της πρόσφερε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε "ταβάνι" λεηλατώντας εκλογικά τους οιονεί συμμάχους του. Κι επομένως δεν μπορεί να αποτελέσει άμεση απειλή για τους κυβερνώντες. Τουλάχιστον με όρους εκλογών.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει κάποια συνεργασία με άλλους σχηματισμούς από  το αντιμνημονιακό τόξο. Γι' αυτό και τορπίλισε καθε δυνατότητα συνεργασίας από τα κάτω στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με σκοπό να επιβληθεί ο κομματικός μηχανισμός. Έστω κι αν της στοίχισε ακριβά στα εκλογικά αποτελέσματα. Ψάχνει μόνο για υποταχτικούς. Δηλαδή για όσους προσελκύονται από το ενδεχόμενο της νομής της εξουσίας και με αντάλλαγμα κάποιον θώκο "ξεχνούν" θέσεις, αρχές, και διακηρύξεις. Οι κυβερνώντες το γνωρίζουν και αισθάνονται ασφαλείς.

Ταυτόχρονα, το εκλογικό αποτέλεσμα για την ευρωβουλή ήρθε σαν αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου κινηματικής άπνοιας. Η τελευταία ελπιδοφόρα αναλαμπή όπου πλατύτερες μάζες κινητοποιήθηκαν με την ελπίδα μιας γρήγορης ανατροπής της κυβέρνησης και των πολιτικών της, ήταν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Οι κομματικοί μηχανισμοί όμως, μαζί με τις γνωστές συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο να δεχθεί μια ακόμη ήττα ο κόσμος που ήθελε να κινητοποιηθεί. Από κει και πέρα κάθε σκίρτημα κινήματος, ή μαζικής πρωτοβουλίας, αντιμετωπίστηκε με όρους διάλυσης, ή ποδηγέτησης από τους κομματικούς μηχανισμούς σε συνδυασμό με τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Θανατώθηκε κάθε αγωνιστική διάθεση. Πάνω απ' όλα το κόμμα. Κι έτσι στο βωμό του κόμματος, θυσιάσθηκε και η τελευταία ικμάδα μαχητικού φρονήματος στον λαό.

Η μια μεθοδευμένη ήττα πάνω στην άλλη, η εγγατάλειψη και καταδίκην των όποιων ριζοσπαστικών λαϊκων διεκδικήσεων, ειδικά σε ότι αφορά το χρέος, το νόμισμα, την ΕΕ, έπεισαν την μεγάλη πλειοψηφία ότι δεν έχει κανένα νόημα ούτε η κινητοποίηση, ούτε ο αγώνας. Η ηττοπάθεια και το δόγμα "ο σώζων εαυτόν, σωθήτω" άρχισε να κυριαρχεί στην κοινωνία. Η πολιτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε σοβαρό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή, μιας και ακολούθησε τη γνωστή τακτική του "μην ανησυχείτε, θα έρθω εγώ και θα σας βολέψω". Κι έτσι κάθε εκδήλωση αγώνα εκφυλίστηκε σε κομματικό παραμάγαζο του ΣΥΡΙΖΑ, ή συνθλίφτηκε από τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Ενώ η συνδικαλιστική γραφειοκρατία φροντίζει όπως πάντα μόνο για τον εαυτό της με κινητοποιήσεις εκτόνωσης.

Υπό αυτές τις συνθήκες η μεγάλη πλειοψηφία προσήλθε στις κάλπες απογοητευμένη πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε κι επομένως βολεύτηκε είτε με τις υποσχέσεις της κυβερνώσας παράταξης, είτε με τις υποσχέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Έστω κι αν και στις δυο περιπτώσεις, είναι φρούδες υποσχέσεις. Υπήρχαν κι αυτοί που θέλησαν να τιμωρήσουν τα κόμματα του νέου διπολισμού ψηφίζοντας κόμματα που προσωποποιούν ως αντιπολίτευση το πλήρες αδιέξοδο. Τι μπορεί να ελπίζει κανείς ψηφίζοντας ΧΑ; Μόνο να εκφράσει το «άει σιχτίρ» και τίποτε περισσότερο. Το ίδιο ισχύει και για την ψήφο στο ΚΚΕ. Πρόκειται για ψήφους που δεν εμπεριέχουν καμιά ελπίδα να αλλάξει  ο,τιδήποτε, δεν διεκδικούν τίποτε, θέλουν μόνο να τιμωρήσουν τους πάντες και μάλιστα τυφλά.

Έτσι ψηφίζουν κόμματα που συνιστούν ως αντιπολίτευση την πολιτική εγγύηση ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει και η πολιτική των μνημονίων δεν πρόκειται να αποτραπεί,αφού αυτά δεν θα θέσουν καν την πτώση της κυβέρνησης στην ημερήσια διάταξη κι επομένως δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή ελπίδα να αλλάξει κάτι. Πρόκειται για πολιτική αυτοχειριασμού. Ψηφίζουν για να εκδικηθούν τους πάντες, μαζί και τον εαυτό τους. Αυτό και μόνο. Και η νοοτροπία αυτή είναι ιδανική για να εκθρέψει ολοκαυτώματα σαν τον εμφύλιο, καταστάσεις σαν αυτή της σημερινής Ουκρανίας.

Το γεγονός αυτό μαζί με τη μεγάλη διασπορά ψήφων σε κόμματα και κομματίδια δίχως ταυτότητα και περιεχόμενο, τη σημαντική αποχή, αλλά και την ανάδειξη ενός ανύπαρκτου κόμματος, που αποκαλείται Ποτάμι, στην ευρωβουλή, υποδηλώνουν μια κοινωνία σε υποχώρηση και κατάρρευση. Μια κοινωνία που στρώματά της έχουν ήδη αρχίσει να παραδίνονται στα πιο στοιχειώδη και πιο επικίνδυνα ένστικτα του ανθρώπου, λίγο πριν αυτός αποκτηνωθεί παντελώς. Τα στρώματα αυτά δεν ξέρουν πλέον ή ακόμα χειρότερα αδιαφορούν για το τι σημαίνει δημοκρατία και τι δικαιώματα. Κι επομένως δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε καν τι πρέπει να υπερασπιστούν. Μοιάζουν σαν τους αγράμματους που αδιαφορούν παντελώς και εχθρεύονται τη γραφή και την ανάγνωση. Ζουν απλά για να ζουν και το θεωρούν φυσιολογικό. Γι' αυτό και πέφτουν θύματα των βαθύτερων προκαταλήψεών τους, αλλά και της μόδας, όπως αυτή διαμορφώνεται από τους διαμορφωτές της "κοινωνίας του θεάματος".

Σ' αυτές τις συνθήκες το ΕΠΑΜ δεν κατόρθωσε να πείσει ότι αποτελεί άμεση εναλλακτική επιλογή για τη σημερινή συγκυρία. Παρά το γεγονός ότι διεύρυνε την επιρροή του σε πολύ πλατειά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, αυτό δεν μπόρεσε να καταγραφεί στην κάλπη. Το ΕΠΑΜ μιλούσε και μιλά για την ενότητα του ελληνικού λαού, σε μια εποχή όπου η κοινωνία πολώνεται σε αριστερά και δεξιά. Προτάσσει το πατριωτικό και δημοκρατικό καθήκον, όταν πλατιά στρώματα δεν ξέρουν καν τι σημαίνει πατρίδα και δημοκρατία. Ζητά να πάρει την υπόθεση ο λαός στα χέρια του σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η ηττοπάθεια και "ο σώζων εαυτόν, σωθήτω". Υπερασπίζεται και οργανώνει αγώνες σε μια περίοδο όπου οι περισσότεροι έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Μιλά και επιμένει σε μια επανάσταση προσωπικής αξιοπρέπειας, όταν οι περισσότεροι ωθούνται στην αναξιοπρέπεια για να επιβιώσουν, ή για να αναδειχθούν. Απευθύνεται στο νου, στην κοινή λογική και την γνώση, όταν κυριαρχούν τα συναισθήματα, του φόβου και της απελπισίας.  

Επίσης το ΕΠΑΜ, παρά τις επίμονες προσπάθειές του, δεν κατόρθωσε να πετύχει την οργάνωση κοινής δράσης ανάμεσα στις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις με κοινά αιτήματα. Με αποτέλεσμα να μην καταστεί δυνατό να διασωθούν κινήματα και μαζικές δράσεις που θα μπορούσαν να δώσουν πνοή και ελπίδα στα πιο καθημαγμένα στρώματα του λαού. Το γεγονός ότι δυνάμεις και σχήματα όπως ΑΝΤΑΡΣΥΑ και "κόμματα της δραχμής", που στάθηκαν εναντίον της κοινής δράσης θέτοντας ιδεολογικά προσκόμματα, συνετρίβησαν εκλογικά, ίσως να συνιστά ένα αναγκαίο σοκ νηφαλιότητας.

Η μαζική δράση του ΕΠΑΜ δεν έχει την αναγκαία συνέπεια, ούτε έχει φτάσει ακόμη στο επίπεδο εκείνο που να επιτρέπει την κινητοποίηση λαϊκών στρωμάτων για τα πιο ζωτικά τους αιτήματα. Οι αδυναμίες και οι υστερήσεις στους τομείς αυτούς έπαιξαν καθοριστικό ρόλο όταν έφτασε η ώρα της κάλπης, καθώς το εκλογικο σώμα στις περισσότερες περιοχές της χώρας  δεν είχε πρόσφατη εμπειρία αγώνων τέτοιων ώστε να ξέρει πώς δρα το Μέτωπο.

Παρά την σημαντική οργανωτική ανάπτυξη του ΕΠΑΜ όλο το προηγούμενο διάστημα, το Μέτωπο δεν έχει κατορθώσει ακόμα να αναπτύξει την πολιτική του δουλειά σε ανάλογο επίπεδο για όλους τους τομείς και τους πυρήνες του. Δεν έχει κατακτηθεί ακόμη ενιαίος τρόπος και επίπεδο δουλειάς μέσα στην κοινωνία από όλες τις οργανωμένες δυνάμεις του Μετώπου. Κι αυτό αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για το επόμενο διάστημα.

Τέλος, παραμένει σοβαρό το πρόβλημα της αναγνωρισιμότητας του Μετώπου, των προταγμάτων και της δράσης του από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτήν δεν μπορούμε να την περιμένουμε από τα ΜΜΕ, ούτε από κανέναν άλλον, εκτός από την συστηματική δουλειά πόρτα-πόρτα των μελών και των φίλων του Μετώπου. Πρέπει ο κάθε πυρήνας μας, το κάθε μέλος του ΕΠΑΜ να αναδειχθεί σε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την κοινωνία σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς. Δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν που να μην τον πλησιάσουμε, να του μιλήσουμε, να οικοδομήσουμε σχέσεις μαζί του, ώστε να αντιληφθεί ότι οι έννοιες αλληλεγγύη, δημοκρατία, αξιοπρέπεια δεν είναι κενές περιεχομένου.

Το αποτέλεσμα των εκλογών επιτείνει το συνολικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό αδιεξοδο της χώρας. Ο ελληνικός λαός και η χώρα είναι πολύ πιο εκτεθειμένοι στις πολιτικές εξανδραποδισμού, χωρίς καν να διαθέτει επίσημη αντιπολίτευση ικανή να υπερασπιστεί ακόμη και τα πιο στοιχείωδη. Βρίσκεται στη πιο δεινή θέση από την αρχή της νέας κατοχής. Το ΕΠΑΜ οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες τέτοιες που να θέτουν προ των ευθυνών τους όλους εκείνους που μιλούν εναντίον της μνημονιακής πολιτικής.

Οι οργανωμένες δυνάμεις του ΕΠΑΜ οφείλουμε να ξαναβρούμε όλους εκείνους που βρεθήκαμε μαζί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Να ανοιχτούμε σε φίλους και κυρίως σ' εκείνους που συμπαθούν το Μέτωπο, αλλά δεν το ψήφισαν. Να συζητήσουμε την κατάσταση που προέκυψε από αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα με τρόπο φιλικό και με σκοπό να ακούσουμε τις παρατηρήσεις και τον προβληματισμό τους. Πρέπει να ανοιχτούμε πιο πλατιά στην κοινωνία.

Το ΕΠΑΜ για μια ακόμη φορά θα αναλάβει πρωτοβουλία συνεύρεσης όλων των δυνάμεων που θεωρούν τον εαυτό τους αντιμνημονιακό. Η κυβερνώσα παράταξη ουσιαστικά ηττήθηκε εκλογικά. Δεν δικαιούται λοιπόν να μιλά πλέον εξ ονόματος του ελληνικού λαού. Ακόμα δε περισσότερο να αποδέχεται δεσμεύσεις και να εφαρμόζει πολιτικές που η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει απορρίψει. Θα πρέπει λοιπόν να ενωθούμε όλοι για να ρίξουμε την υφιστάμενη κυβέρνηση το ταχύτερο δυνατό. Θα πρέπει όλες μαζί οι δυνάμεις να κηρύξουμε ένα νέο ανένδοτο αγώνα με αίτημα την πτώση της κυβέρνησης και τη διάλυση αυτού του κοινοβουλίου της διαρκούς Συνταγματικής εκτροπής.

Στόχος μας θα πρέπει να είναι η οργάνωση της κοινής δράσης μας με τέτοιο τρόπο ώστε να κλιμακωθούν οι λαϊκές κινητοποιήσεις,  με τέτοιο τρόπο ώστε ο ίδιος ο λαϊκός παράγοντας να επιβάλει τις πολιτικές εξελίξεις. Για τον σκοπό αυτό το ΕΠΑΜ θα αναλάβει, για άλλη μια φορά, πρωτοβουλία συνάντησης και διαλόγου με όλες τις ηγεσίες του αντιμνημονιακού τόξου, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο με βάση τα πιο άμεσα και ζωτικά αιτήματα του λαού.

Ένα όμως είναι το σίγουρο: Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, η πατρίδα και ο λαός χρειάζεται το Μέτωπο περισσότερο από ποτέ. Δεν θα γίνουμε ριψάσπιδες. Χάσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται, θα έχει διάρκεια και εμείς, έχοντας δημιουργήσει γερές βάσεις μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα αν αυτό δεν αποτυπώθηκε με την ψήφο της Κυριακής, θα συνεχίσουμε μέχρι την τελική Νίκη!

Αθήνα 27 Μαΐου 2014

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.Πα.Μ.

Γιατί δεν κάνουμε κάτι; 

του Κώστα Βαξεβάνη

Με μια απλή εμπειρική λογική, ο βαθμός της καταπίεσης ή της εξαθλίωσης του κόσμου γεννά αυτόματα την αντίδραση. Οι άνθρωποι δηλαδή αντιδρούν όταν σπρώχνονται στο περιθώριο, όταν τους αφαιρούνται επιλογές, όταν αγγίζουν τα όριά τους. Είναι μάλλον εμφανές πια πως στην κοινωνία δεν λειτουργεί αυτή η γραμμική σχέση, ο αυτοματισμός. Η καταπίεση δεν δημιουργεί απαραίτητα επαναστάτες. Ή τουλάχιστον δεν τους δημιουργεί την ώρα που περιμένει κάποιος πως θα εμφανιστούν. Μπορεί κάλλιστα να φτιάχνει δούλους και υποτακτικούς. Στην Ελλάδα της κρίσης ο Σαμαράς συνεχίζει να κυβερνά με μέτρα που απομακρύνουν κάθε ανάπτυξη, με τον Βενιζέλο να του υπαγορεύει πολιτικές και τον Κουβέλη να του χαϊδεύει με κατανόηση το χέρι.
Τι είναι αυτό που κάνει τους πολίτες αυτής της χώρας να ανέχονται την κοροϊδία ή, ακόμα περισσότερο, να θέλουν να πιστεύουν πως όσοι κατέστρεψαν τη χώρα μπορεί ίσως την τελευταία στιγμή να την σώσουν; Ποιοι είναι αυτοί τέλος πάντων που δεν τρομάζουν ακόμη βλέποντας τον Μάκη Γιακουμάτο και τη Θεοδώρα Τζάγκρη στα τηλεπαράθυρα να διαμορφώνουν πολιτική, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιούνται μήπως οι επόμενοι που θα έρθουν δεν μπορούν να κυβερνήσουν;
Πριν από μερικές ημέρες στη Βαρκελώνη Ισπανοί συνάδελφοι με ρωτούσαν με ειλικρινή απορία γιατί οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται με όλα αυτά που γίνονται σε βάρος τους. Γιατί δεν τελειώνουν με αυτό στο σύστημα της διαφθοράς που εισπράττει πλούτο παράγοντας μόνο ψέματα. Η ίδια απορία δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ισπανία, την Πορτογαλία, όλο τον ευρωπαϊκό νότο.
Συνδεδεμένος με μια Ευρωπαϊκή Ένωση που υλοποιεί αποφάσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας κυρίως, κυβερνιέται από δυνάμεις που είναι συνδεδεμένες με τη διαφθορά και τώρα πια με την υποτέλεια που εξασφαλίζει την πολιτική επιβίωση των διεφθαρμένων.
Απέναντι σε όλο αυτό το σύστημα, οι πολίτες αδυνατούν να καταλάβουν τη διαφορά της πολιτικής από τη διεφθαρμένη της έκφραση, την οποία έχουν συνηθίσει. Το χειρότερο είναι πως αυτοί οι πολίτες επί δεκαετίες έχουν εκ-παιδευτεί ως πελάτες, συναλλασσόμενοι, καταναλωτές. Έχουν ξεχάσει κάθε κοινωνικότητα, την έχουν αντικαταστήσει με τη συνεύρεση και σίγουρα όχι με τον προβληματισμό.
Στην Ελλάδα που ενοχοποιούσε την αμφισβήτηση και κλωνοποιούσε συστηματικά την ομοιογένεια του στιλ, οι άνθρωποι είναι εκπαιδευμένοι να αναζητούν την προσωπική λύση. Τις περισσότερες φορές αυτή είναι ταυτισμένη με το βόλεμα και την εξαίρεση. Η συλλογικότητα ήταν ένα άκοπο μόρφωμα που χόρευε στα κλαμπ με τις χορηγίες των τραπεζών και θεωρούσε εθνική υπόσταση τα έργα των κρατικοδίαιτων εργολάβων. Αυτός ο κόσμος είναι δύσκολο σήμερα και να καταλάβει και να δράσει. Πρέπει να επαναπρογραμματιστεί η συλλογική συνείδηση, να επαναδιατυπωθούν οι αξίες, να ανακαλυφθεί ξανά η πολιτική και η σημασία της.
Οι άνθρωποι είναι πολιτικά όντα, εξαρτώνται από την πολιτική και την δημιουργούν, ακόμη και όταν επιλέγουν να πάνε για μπάνια την ώρα που ανοίγουν οι κάλπες. Δεν υπάρχει όμως άλλη λύση απ' το να δράσουν. Ακόμη και στην πιο έντονη αγωνία του, ο κόσμος ρωτάει «τι θα γίνει τώρα», εννοώντας ποιος θα το κάνει. Ποιος θα το ετοιμάσει και θα το προσφέρει με όλες τις εγγυήσεις καλής και συμφέρουσας λειτουργίας.
«Κανένας» είναι η απάντηση. Μπορεί να συμβεί αν αποφασίσουμε πως τίποτα δεν προκύπτει χωρίς τη συμμετοχή μας. Ανακαλύπτοντας ίσως ξανά την αξιοπρέπεια ως στοιχείο προσωπικής λειτουργίας αλλά και κρίσης της πολιτικής και των πολιτικών.
Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω πως αυτοί που μπορούν να το κάνουν είναι τα πραγματικά θύματα της σημερινής κατάστασης. Όσοι δεν μπορούν να απαντήσουν πώς θα είναι το αύριο, γιατί δεν το σκέφτονται με τους όρους του χθες. Οι νέοι.
Πηγή: Hot Doc και Tvxs