Το ΕΠΑΜ στηρίζει τους μαθητές

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οι καταλήψεις, στα σχολειά, δεν ήρθαν ως κεραυνός εν αιθρία. Είναι το έσχατο μέσο αντίστασης στα χέρια των μαθητών, προκειμένου να υπερασπιστούν τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης.

Πιο συγκεκριμένα. Στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση με την Τράπεζα Θεμάτων και το «Νέο Λύκειο» οι κρατούντες προσδοκούν να εξοβελίσουν μεγάλο αριθμό μαθητών, που θα μετατραπούν σε σύγχρονους δούλους, δηλαδή αμόρφωτους ανειδίκευτους «απασχολήσιμους» και να μετατρέψουν την πρόσβαση στο Λύκειο και στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση σε προνόμιο για λίγους και «έχοντες». Ήδη κατά τον πρώτο χρόνο εφαρμογής των αντιδραστικών αυτών αλλαγών το ποσοστό των μαθητών που κλήθηκαν να επαναλάβουν την Α' Λυκείου ανέρχεται στο 8,8% του συνολικού μαθητικού δυναμικού, ποσοστό σχεδόν τετραπλάσιο από το 2% πριν την εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων.
Το πρόβλημα δεν αφορά βεβαίως μόνο το Λύκειο. Τα ανελαστικά αναλυτικά προγράμματα, η αύξηση της ύλης σε βάρος της ποιότητας, η απουσία μορφωτικών υποστηρικτικών δομών, το αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων, η σταδιακή διείσδυση πάσης φύσεως χορηγών, η διόγκωση της παραπαιδείας, η έξαρση του ανταγωνισμού και εξετασιολαγνείας, συνθέτουν ένα σκηνικό κατάρρευσης.
Ωστόσο η φερόμενη ως κυβέρνηση της χώρας, από την δεύτερη κιόλας ημέρα των δράσεων των μαθητών, φοβούμενη μήπως το κύμα των καταλήψεων πάρει ανησυχητικές διαστάσεις συμπαρασύροντας μεγάλο τμήμα του λαού, δεν άργησε να δείξει το αυταρχικό της πρόσωπο.
Προχώρησε, μέσω δικαστικών λειτουργών, ακόμη και σε συλλήψεις ανηλίκων(!) ενώ το αρμόδιο υπουργείο εξαπολύει απειλές για αναπλήρωση ωρών εν μέσω διακοπών, προκειμένου να τρομοκρατήσει.
Ακριβώς για τον λόγο αυτό, οι καταλήψεις των μαθητών, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως μεμονωμένη αντίδραση και να αντιμετωπιστούν ως ακόμη ένα συντεχνιακό πρόβλημα.Οι μαθητές συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν μόρφωση, ελεύθερο χρόνο, μέλλον σε μια χώρα που βουλιάζει. Ότι οι πολιτικές των κυβερνώντων επιτρέπουν απάντηση μόνο στο εκβιαστικό δίλημμα: δούλος ή μετανάστης. Αντιδρούν γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να ακουστεί η φωνή τους. Αντιδρούν παρά τους εκβιασμούς,τις απειλές, την ενεργοποίηση των μηχανισμών του κοινωνικού αυτοματισμού, τις λυσαλέες επιθέσεις των καθεστωτικών ΜΜΕ, την ποινικοποίηση των αγώνων τους, τις προληπτικές συλλήψεις, τις κακοποιήσεις
Οι ίδιοι οι μαθητές στις ανακοινώσεις τους ζητούσαν και ζητούν τη συμπαράσταση της κοινωνίας. Τελικά ποιος φοβάται τη δημιουργία ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου με κυρίαρχο αίτημα την ανατροπή όλου του πακέτου των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων ολιγαρχών; Μάλλον αυτοί που εντελώς κοντόφθαλμα προτάσσουν το όποιο παραταξιακό μικροσυμφέρον απέναντι στο συνολικό πρόβλημα. Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί. Το βλέπουμε κάθε φορά που πάει να ξεκινήσει κάτι ελπιδοφόρο. Μόνο που αυτή τη φορά πρόκειται για τα παιδιά μας που δέχονται τον εξευτελισμό, ακούνε την εκκωφαντική σιωπή, τις φτηνές δικαιολογίες, τις ύβρεις καταγράφουν και κρίνουν.
Το ΕΠΑΜ, σεβόμενο τους αγώνες των παιδιών μας, καλεί τους γονείς, αφού ενημερωθούν πλήρως για τα τεκταινόμενα στην παιδεία, να σταθούν στο πλευρό τους, σε έναν αγώνα διεκδίκησης ουσιαστικής και ποιοτικής παιδείας αντιστεκόμενοι στα σχέδια απαξίωσης του δημόσιου χαρακτήρα της και υποβάθμισης του ρόλου της.
Καλεί τους καθηγητές ΜΕ να συμμετάσχουν ενεργά σε συνεργασία με τους γονείς και κυρίως με τους μαθητές, ώστε τα σχολειά μας να μετατραπούν σε χώρους δημιουργίας και προβληματισμού. Στην διαμόρφωση ελεύθερων καλλιεργημένων και δημοκρατικών πολιτών.
Καλεί το σύνολο του λαού να αντιληφθεί το μέγεθος της ευθύνης του απέναντι σε ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως η παιδεία, θέμα που αφορά το μέλλον μας ως κοινωνία και ως έθνος.
Το ΕΠΑΜ καλεί όλους τους πολίτες να στηρίξουν τον αγώνα των παιδιών, συμμετέχοντας και προστατεύοντας τους μαθητές στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 6/11/2014.
Η κατοχύρωση μιας ενιαίας δημόσιας δωρεάν παιδείας με ξεκάθαρους στόχους και παλλαϊκά αιτήματα προϋποθέτει:
1.Την εξασφάλιση μίας ενιαίας δημόσιας δωρεάν παιδείας.
2.Την υποχρέωση της πολιτείας στην κατοχύρωση του υποχρεωτικού δημόσιου δωδεκαετούς σχολείου για όλους.
3. Την εξασφάλιση της δημόσιας ανώτατης παιδείας με άξονα τις σύγχρονες απαιτήσεις για μόρφωση, έρευνα ακαδημαϊκή και κοινωνική ζωή.
Μόνο έτσι θα δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας.
Ενα ευοίωνο μέλλον για την ίδια μας την χώρα.

6/11/2014

Πολιτική Γραμματεία

Επιστολή της ΟΛΜΕ προς τους μαθητές

Ανοιχτό γράμμα προς τους μαθητές μας

Φίλε μαθητή/ φίλη μαθήτρια,

Θα ήθελα να σου εξηγήσω για ποιους λόγους αναγκαστήκαμε εμείς, οι καθηγητές σου, να ξεκινήσουμε αυτό τον δύσκολο απεργιακό αγώνα. Αυτό βέβαια δεν είναι αρκετό. Θα ήθελα να μάθω κι εγώ τη γνώμη σου, ιδίως αν είναι διαφορετική από τη δική μου. Σου ζητώ όμως πρώτα να ξοδέψεις δυο λεπτά για να με ακούσεις.

Σε συναντώ καθημερινά στην τάξη, ανταμώνουμε στους διαδρόμους και στις σκάλες, στη αυλή του σχολείου μας.  Με ενώνουν μαζί σου κοινές έγνοιες για το μάθημα της ημέρας, οι χαρές και οι λύπες της σχολικής καθημερινότητας.  Ακόμα κι αυτά που κάποιες στιγμές φαίνεται να μας χωρίζουν συχνά γίνονται αφορμή για να  συνδεθούμε στενότερα.

Κάποιες φορές στο σχολείο κυριαρχεί η ένταση, οι κραυγές δυναμώνουν, οι παλάμες σφίγγουν, το βλέμμα αγριεύει. Θα έχει περάσει, ασφαλώς, από το νου σου ότι τις περισσότερες φορές αυτές οι συγκρούσεις έχουν τη ρίζα τους έξω από το σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, στην καθημερινή ζωή. Και υπάρχουν λόγοι γιʼ αυτό. Ιδίως στις μέρες μας, η επιβίωση συχνά γίνεται ένας καθημερινός εφιάλτης.

Οι γονείς συζητούν ολοένα στο σπίτι για νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, για μεγαλύτερη φτώχεια, για το φόβο της απόλυσης. Οι μεγαλύτεροι φίλοι σου ομολογούν πόσο δύσκολο είναι να βρεις μια όποια δουλειά, κι ας έχεις ένα σωρό πτυχία. Μόνη διέξοδο βλέπουν στη μετανάστευση. Αλλά και συ ο ίδιος παρατηρείς το χαρτζιλίκι σου να  λιγοστεύει, το σπίτι σου μέρα τη μέρα να αδειάζει. Και την ίδια ώρα οι υπουργοί μας κάνουν λόγο για νέες περικοπές και νέα μέτρα, που σχεδιάζει να επιβάλει η τρόικα, ή για δημόσια περιουσία που πρέπει να ξεπουληθεί.

Αυτά, φίλοι μαθητές, είναι προβλήματα που κι εμείς οι καθηγητές σας αντιμετωπίζουμε, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Ο μισθός μας μειώθηκε μέχρι το μισό, το διδακτικό μας ωράριο αυξήθηκε, οι συνθήκες εργασίας χειροτέρεψαν, οι διορισμοί νέων εκπαιδευτικών σταμάτησαν. Ταυτόχρονα, πολλά δημόσια σχολεία καταργούνται και συγχωνεύονται, άλλα δεν έχουν θέρμανση, εξοπλισμό, αίθουσες και εργαστήρια. Με τα τελευταία μέτρα που ψήφισε η κυβέρνηση, μπορούν να μας ξεσπιτώνουν και να μας στέλνουν από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη οποτεδήποτε, χωρίς να νοιάζονται πώς θα τα βγάλουμε πέρα με τέτοιους μισθούς. Μπορούν ακόμη να μας απολύουν με το παραμικρό.

Μετά από αυτά τα τελευταία μέτρα το ποτήρι ξεχείλισε. Πήραμε την απόφαση πως πια δεν πάει άλλο. Το ξέρουμε πως δεν είναι εύκολο να απεργούμε σε μέρες που κάποιοι από σας δίνουν κρίσιμες εξετάσεις για το μέλλον τους. Όμως δεν διαλέξαμε εμείς αυτή την περίοδο για να συγκρουστούμε, αλλά η κυβέρνηση, που προώθησε αυτά τα μέτρα. Ούτε είναι εύκολο για μας σε τέτοιες συνθήκες να στερηθούμε το μισθό μιας πολυήμερης απεργιακής περιόδου. Όμως, δυστυχώς, δεν έχουμε άλλη διέξοδο.

Στην τηλεόραση συχνά θα ακούς ότι τάχα η απεργία μας έχει στο στόχο της εσένα. Αυτοί που τα λένε αυτά έχουν κάνει ήδη την επιλογή τους. Πήγαν με εκείνους τους λίγους, που συνεχίζουν να κερδίζουν ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Είναι αυτοί που διαπομπεύουν τους γονείς σου και όλους τους εργαζόμενους σαν τους τεμπέληδες της Ευρώπης. Μην επιτρέπεις σʼ αυτούς να μιλούν στο όνομά σου.  Μην τους αφήνεις να σε χρησιμοποιούν σαν όπλο ενάντια στο δίκαιο αγώνα όλων μας για ένα καλύτερο μέλλον.

Σκέψου πως έχουμε ένα κοινό στόχο, που μας φέρνει από την ίδια πλευρά. Θέλουμε να βάλουμε τέρμα σε αυτή την πολιτική, που διαλύει τη χώρα, που καταστρέφει το παρόν και το μέλλον μας. Έχουμε επιλέξει να σταθούμε από την πλευρά του δίκιου και της αξιοπρέπειας. Και θα το κάνουμε, όσο περνάει από το χέρι μας.

Δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Αλλά, πίστεψέ μας, δεν υπάρχει άλλη λύση.

Ο καθηγητής/η καθηγήτριά σου

Μάιος 2013

Πηγή: ΟΛΜΕ